Genieten was ongeveer het enige doel in mijn leven toen ik jonger was. Schoolresultaten konden me helemaal niet zoveel schelen, hoewel ze nooit echt slecht waren – me doodblokken heb ik toch nooit moeten doen. Vrienden waren heel erg belangrijk voor mij – nu nog steeds – en het enige waar ik me zorgen om maakte was hoeveel leuke dingen ik in één uur gepropt kreeg. De lessen waren dikwijls saai, maar de compleet gestoorde gesprekken en grappen en de waanzinnige gedachte-experimenten vrolijkten de hele boel op. Ik kan wel zeggen dat ik me geamuseerd heb in de middelbare school.
Burgerlijk ingenieurs: doelgericht
Nu is alles anders. Burgerlijk ingenieurs hebben de neiging na te denken over de toekomst. Ze willen een succesvolle carrière. Ze dromen van een loopbaan als professor, hun eigen bedrijfje, exotische bestemmingen en onmogelijke problemen oplossen. Zelf begin ik ook zo te denken. Ik zou het helemaal niet erg vinden om veel geld te verdienen met de dingen die ik graag doe. Persoonlijk zou ik dit als een succes beschouwen.
“The reason most people never reach their goals is that they don’t define them, or ever seriously consider them as believable or achievable. Winners can tell you where they are going, what they plan to do along the way, and who will be sharing the adventure with them.” – Denis Watley
Het doel van je leven
De laatste tijd begon ik over dit hele gedoe na te denken. Ik vroeg me af wat mensen als het doel in hun leven beschouwen. Ik zag onmiddelijk twee grote doelen: succes hebben en genieten. De meeste andere doelen zijn onmiddelijk terug te brengen tot deze twee. Weet iemand een doel dat niet tot één van deze twee categorieën behoort? De meeste mensen hebben waarschijnlijk een combinatie van de twee als hoofddoel. Alle mensen aan de top – dan heb ik het over topatleten, topchirurgen, topadvocaten, topmuzikanten, topschrijvers en alle andere topberoepen - hebben gemeen dat succes voor hen belangrijker is dan genieten.
genieten en succes hebben: synoniem?
Sommige mensen zullen argumenteren dat je om te kunnen genieten een zekere vorm van succes nodig hebt – bv. financiële welvaart. Succes nastreven doe je dan niet slechts om het succes zelf, maar ook voor het genot dat daaruit volgt.
Het omgekeerde is echter ook waar: om succes te hebben, moet je je ook kunnen ontspannen en – nog belangrijker – passie hebben voor waar je mee bezig bent. Met andere woorden: je moet kunnen genieten van je leven voordat je jezelf succesvol kan beschouwen.
Misschien zijn succesvol zijn en genieten wel een beetje synoniem voor elkaar.
Motivatie
“If you have a goal in life that takes a lot of energy, that requires a lot of work, that incurs a great deal of interest and that is a challenge to you, you will always look forward to waking up to see what the new day brings.” – Susan Polis Schultz
Het vreemde is dat ik in mijn leven op sommige dagen heel hard gedreven ben om alles waar ik van droom waar te maken. Op andere dagen kan het mij allemaal niet zoveel schelen en ben ik heel blij dat ik even aan niets moet denken.
Toen ik me dit realiseerde, vroeg ik me af of dit puur toeval was. Kan het niet zijn dat er een dieperliggende reden is waarom je op bepaalde dagen totaal niet gemotiveerd bent en op andere dagen juist wel? Kan het niet zijn dat we veel te veel ongemotiveerde dagen hebben? Ik ben er heilig van overtuigd dat onze fysieke toestand veel te maken heeft met onze motivatie. Genoeg slaap, gezonde voeding en voldoende sport zijn een absolute noodzaak om je dromen waar te maken. Ik denk echter dat er naast deze elementen nog andere – belangrijkere – psychologische oorzaken zijn van ongemotiveerd zijn.
Ik heb op dit moment alleszins het gevoel dat ik véél meer aankan. Ik heb soms wel het gevoel dat ik veel te veel hooi op mijn vork neem, maar diep vanbinnen weet ik dat dit zeker niet het geval is. Het omgekeerde is waar. Als ik echt succesvol wil zijn, moet ik de lat op het volgende niveau leggen. De vraag is dan: wil ik wel (heel) succesvol worden? Heb ik daar wel zoveel voor over? Eerlijk gezegd denk ik dat de grootste belemmering op dit moment gewoon het leven is. De alledaagse dingen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat ik 10 keer zoveel aankan dan wat ik nu op mijn vork neem, als ik meer motivatie of passie zou hebben. Ik gebruik slechts een fractie van mijn hersenen en van mijn lichaam, zoals de meeste mensen.
Als je kijkt naar mensen die buitenwezenlijke dingen bereiken, zie je dat dit meer een kwestie van passie is dan van talent. Ook doorzettingsvermogen is belangrijk, voor de momenten waarop het iets minder goed gaat. Als je echter merkt dat je teveel op je doorzettingsvermogen moet teren bij het streven naar een doel, is het mogelijk dat je gewoon het verkeerde doel hebt gekozen. 1km op het juiste pad is beter dan 10km op het verkeerde pad…
“Progress has little to do with speed, but much to do with direction.” – Onbekend
Bewust leven
“Crystallize your goals. Make a plan for achieving them and set yourself a deadline. Then, with supreme confidence, determination and disregard for obstacles and other people’s criticisms, carry out your plan.” – Paul Meyer
Ik ben met zoveel dingen tegelijk bezig, maar op hetzelfde moment ga ik voor niets volledig. Ik zit in 2 muziekbandjes als drummer, ik schrijf in dit blog en ik zou liefst nog goeie punten halen voor mijn studie burgerlijk ingenieur (Ik heb altijd een brandend verlangen om in mijn blog te schrijven, maar het is goed mogelijk dat mijn studies daaronder lijden ). Daarbij komen dan nog andere leuke tijdrovende dingen zoals uitgaan, een vriendin, vrienden en sport.
Onlangs bedacht ik een mogelijke oplossing voor dit probleem. Het is een manier van denken die je moet aannemen. Als je op elk moment van je bestaan volledig bewust doet wat je op dat moment aan het doen bent, kan het bijna niet mis gaan. De meeste mensen zijn met zoveel dingen tegelijk bezig, fysisch, maar ook in hun gedachten. Als je je ontspant, zou je je volledig en optimaal moeten ontspannen, zodat je mentaal en lichamelijk terug uitgerust bent om er met volle geweld tegenaan te gaan om je levensdromen waar te maken. Wanneer je werkt aan je dromen, zou je je volledig moeten geven in wat je op dat moment bezig bent. In volle concentratie kan je veel meer bereiken. Denk niet aan wat je ‘s avonds of in de vakantie zal doen.
De laatste tijd probeer ik op deze manier te denken. In de les probeer ik me volledig te concentreren op wat de prof ons probeert duidelijk te maken (dit is overigens een goeie strategie om meer uit de lessen te halen: de prof heeft altijd een doel voor ogen, hij wil zijn studenten iets leren. Als jij nadenkt over wat de prof je wil meegeven, zal je alles veel gemakkelijker begrijpen). Ik ga gewoon niet naar de les als ik weet dat ik me toch niet zal kunnen concentreren wegens te moe. Ik probeer ook minder te praten met medestudenten als ik in de les zit. Dit hou ik voor tijdens de pauzes of voor momenten waarop de prof aan het zeveren is.
Wanneer ik thuis studeer, probeer ik me volledig op het studeren te concentreren. Ik moet toegeven dat het mij absoluut nog niet lukt. Ik kan niet langer dan 10 minuten stilzitten. Ook het leren met de laptop naast me helpt niet echt. Ik maak mezelf wijs dat ik die nodig heb om dingen die ik niet begrijp op te zoeken. Dit is nu ook wel zo, maar de laptop wordt toch ook en vooral gebruikt voor niet-schoolgerelateerde zaken als daar zijn bloggen en web 2.0 applicaties
Als ik met vrienden wegga of ga feesten, probeer ik niet te denken aan allerlei taken en opdrachten die me nog wachten. Ik amuseer me gewoon en al de rest komt later…
“To live exhilaratingly in and for the moment is deadly serious work, fun of the most exhausting sort” – Barbara Grizzuti Harrison
Hoe gaan jullie met dit probleem om? Wat is jullie levensvisie? Wil je in de geschiedenisboeken terechtkomen, of is je amuseren belangrijker? Comment!
Andere posts die je misschien interessant vindt:







Knap artikel! Goede quotes, goede opbouw en goede inhoud. En heel herkenbaar…
[Antwoord op deze comment]
I quote: “De vraag is dan: wil ik wel (heel) succesvol worden? Heb ik daar wel zoveel voor over? Eerlijk gezegd denk ik dat de grootste belemmering op dit moment gewoon het leven is. De alledaagse dingen.”
U heeft gelijk, beste kerel.
Ik wil zeer veel, Ik ben onderhand 3 keer van studierichting verandert en heb onnoemelijk veel interessante dingen aan mijn hoofd en daarbij telkens een zeer strak plan om alles Waar te kunnen maken (mits selectie, het is niet echt mogelijk alles te doen wat ik graag wil…)
Ik merk helaas dat zelfs alleen al het halen van mijn studies een serieus probleem is omdat ik vind dat mijn sociaal leven daaronder lijdt. Ik wil véél te graag bij mensen in de buurt zijn en leuke dingen doen/interessante discussies voeren met mijn vrienden. Zet mij een uur alleen en ik voel me volledig vereenzaamd. Ik ken ook teveel mensen. Steeds de vraag. de twijfel met wie ik wat wanneer ga doen, want ik kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Verscheurend is het. Dus ook tijdens het studeren kan ik om de een of andere reden niet stoppen met me aan de ene kant zo alleen te voelen dat al de rest stagneert, en aan de andere kant zit ik mijn hoofd te breken over hoe ik zoveel mogelijk mensen ga zien die avond.
Eigenlijk is het de noodzakelijkheid van een diploma en bergen geld voor het verkrijgen van enig comfort en de eliminatie van kopzorgen die ervoor zorgt dat ik me niet kan toeleggen op mijn allergrootste passie: Mensen en het Goede Leven.
[Antwoord op deze comment]
thanks Tom!
Amelie, ik herken uw situatie heel erg hard! ik doe duizend keer liever iets met vrienden dan te studeren, maar de volgende 2+ maanden zal mijn sociaal leven noodgedwongen op een lager pitje gezet worden…
De onmogelijkheid van het op 2 plaatsen tegelijk kunnen zijn is me ook al dikwijls in het gezicht geduwd.
Ik ga gewoon blijven proberen de twee te combineren…
[Antwoord op deze comment]
Ik hou wel van artikels die handelen over de kern van het bestaan. Sta mij toe dat ik me dan ook meng in de interessante discussie.
Mijn perceptie is dat succes hebben of genieten twee mogelijkheden zijn om tot het ultieme doel te komen: geluk.
Ik ben liever de arbeider die elke dag goedgezind naar het werk gaat en zich niet te veel vragen stelt dan de manager met de ferrari die wel de omzet verdubbelt maar toch ontevreden is omdat zijn aandelen het slecht doen.
Vergeet bovendien niet de rol van de maatschappij: die bepaalt wat succesvol zijn eigenlijk is. Speelt dus mee dat de maatschappij verwacht dat jij (burgerlijk ingenieur) die de moeilijkste studie aankan, ook haar opdracht (succesvol zijn) glansrijk zult doorstaan.
Voor mezelf geloof ik meer in genieten als weg naar geluk (mijn levensdoel dus) dan succes hebben. Vreemd genoeg lijkt deze moeilijker te zijn. Maar mocht ik daarover willen uitwijden, dan wordt het tijd dat ik zelf begin te bloggen
De groeten!
[Antwoord op deze comment]
Hey mathias, eerst en vooral bedankt voor je interessante comment
met je visie dat het ultieme doel geluk is, ga ik volledig mee akkoord!
over de arbeider en de manager: vergeet niet dat iedereen problemen in zijn hoofd maakt op zijn eigen niveau: de arbeider zal misschien niet wakker liggen van zijn aandelen, maar wel van zijn collega’s die hem dwars zitten, de chiquere auto van de buren of de problemen met zijn vrouw. Hoe je met problemen omgaat -,en dus of je gelukkig of ongelukkig bent, hangt volgens mij af van je ingesteldheid, eerder dan van je “sociale klasse”.
Over het burgerlijk ingenieur zijn: akkoord. Ik heb momenteel regelmatig momenten waarop ik mezelf vervloek dat ik ooit deze studiekeuze heb gemaakt…
Ik zou héél erg graag van je horen waarom je denkt dat genieten moeilijker is dan succes hebben!!
(misschien is beginnen bloggen nog niet zo’n slecht idee
)
[Antwoord op deze comment]
Awel.
Ik ben ook burgerlijk, maar dan een 5-tal jaar ouder dan u. Eens afgestudeerd is het al moeilijk om onsuccesvol te zijn denk ik.
Nu genieten is wat anders. Owv vanalles zit ik momenteel in een leventje waar ik niet helemaal tevreden mee ben. Waardoor ik mij veel te veel vragen stel bij alles etc.
Kort gezegd
(Het is verdorie niet gemakkelijk niet veel te persoonlijk te worden bij dit soort uitleg.)
Maar ik denk dat je je er wel iets bij kunt voorstellen.
Ik weet ook niet of ik de studie opnieuw zou kiezen
Maar bij andere studierichtingen heb ik ook direct een maar klaar. Jij niet?
[Antwoord op deze comment]
Ik denk dat ik wel ongeveer begrijp wat je bedoelt
maar ik kan me momenteel weinig voorstellen bij het leven dat ik ga leiden eens ik afgestudeerd ben. Dat komt wel zeker…
Ik vrees dat ik nog steeds niet precies weet waar mijn interesses liggen. Over 4 dagen moet ik beslissen over mijn major/minor en ben er nog steeds niet helemaal uit! Nu ben ik zelfs aan het denken om later een Master Fysica te gaan doen omdat dat me meer interesseert dan het ingenieur zijn.
De meeste andere richtingen dan burgerlijk ingenieur zeiden me ook niet zo veel moet ik toegeven.
Ik moet nog eens goed nadenken…
Over het genieten/succesvol zijn: ik denk dat ik de laatste tijd een beetje zwart wit aan het denken was, maar misschien is genieten toch wel echt belangrijker!
[Antwoord op deze comment]
Hey, interessant artikel
.
Voor mij kan ik duidelijk stellen dat mijn doel geluk is. Ik geef wel toe dat ik soms droom van succes, en respect afdwingen.
Ik kan dat het makkelijkst verduidelijken met het voorbeeld van mijn studies (van tandheelkunde): mijn enige doel is om geen 2e zit te hebben en niets meer. Maar ik fantaseer wel vaak over hoe sjiek het wel zou zijn om goeie punten te halen, respect te krijgen van een prof en medestudenten.
Maar ik twijfel er helemaal niet aan of ik nu heel veel zou leren om dat succes na te streven, of gewoon zoals nu leren om geslaagd te zijn.
Ik denk dat ik wel anders ben dan u wanneer het op studeren zelf komt dan. Ik heb er weinig problemen mee mij op te sluiten op mijn kamer en goed door te leren, en hier en daar te passen voor een sociale activiteit. Het leren zelf vind ik heel leuk en het voldane gevoel na een dag goed geleerd te hebben vind ik zalig.
Ik vind sociale activiteiten leuk maar ik heb minder sociaal contact nodig dan andere mensen denk ik. Ik zou bijvoorbeeld heel graag een poolexpeditie doen, alleen. Of alleen naar IJsland gaan. Eenzaamheid boeit me wel ergens.
Dat wat Mathias hiervoor gezegd had, daar kan ik mij ook wel in vinden. Dat van de vrolijke arbeider en de baas die zich zorgen maakt. Dat van de maatschappij is ook waar, en dit vind ik spijtig. Ik zou bijvoorbeeld heel graag tussen mijn 3e en 4e jaar een jaar de wereld verkennen, werken op een plaats en een stukje verder trekken, daar wat werken, eens naar daar liften etc. Ik heb veel te veel reiskriebels om het uit te houden tot ik afgestudeerd ben en geld heb om te reizen. Maar de “maatschappij” gaat natuurlijk heel weigerachtig staan tegenover mijn plan. Wat een enorme zonde is vind ik. De reacties zijn te verwachten: ouders die zeggen: ‘zou je niet beter eerst zorgen dat je uw diploma hebt en dan eventueel nog een jaar iets doen’, en vrienden die het ook maar raar gaan vinden. Ik hoop dat ik als de tijd er is de kracht ga hebben tegen de ‘maatschappij’ in te gaan, het is stom dat er van mij verwacht wordt dat ik elk jaar gewoon braafjes geslaagd ben, dan begin te werken en mij ga ‘settlen’. Akkoord dat er daar een tijd voor gaat zijn, maar nu zou ik zo graag mijn jeugdige ideeën realiseren, en niet zoals velen mij toch braafjes settlen en er altijd met spijt aan denken waarom ik het niet gedaan heb.
Als je je afvraagt waarom ik inderdaad niet gewoon na mijn studies zoiets wil doen: dit wil ik ook wel maar ik vind de keuze van het tijdens de opleiding te doen logischer, omdat ik anders niet zou weten of ik het voor of na mijn stagejaar zou moeten doen, ik zou meer geneigd te zijn om gewoon te beginnen werken, dus om mijzelf daarvoor te beschermen, en de laatste 2 jaar zijn toch vooral praktijk dus het is niet dat ik het leren ga verleerd zijn. En ik zei het al eerder: ik heb ook veel te veel zin om te reizen en de wereld te ontdekken, als ik hier nog lang moet blijven dromen en zelden mijn dromen zie werkelijkheid worden ga ik daar onder lijden.
Ik weet niet of mijn antwoord wat onoverzichtelijk was of wat buiten de kwestie, ik ben namelijk wat moe maar ik had toch zin om te reageren.
Groeten
[Antwoord op deze comment]
Karel, dat gevoel van voldoening na een dag hard leren heb ik ook hoor! Alleen heb ik het moeilijk om er aan te beginnen.
Een poolexpeditie zie ik ook wel zitten, maar ik vrees dat ik niet gemaakt ben om alleen te leven. Ik krijg dan al snel gedachten zoals: de hele wereld is tegen mij ofzo…
Als burgie zou ik ook wel goede punten willen halen: 18, 19 en hier en daar 20… Maar als ik dit wil doen zou ik geen tijd buiten mijn studies hebben: ik zou me vanaf de eerste dag van het schooljaar in mijn kamer moeten opsluiten en dat heb ik er gewoonweg niet voor over. Wat is het nut van goede punten en later eventueel veel geld als je toch geen vrienden/tijd hebt om van te genieten?
Dat van die jeugdige ideeën, daar ga ik heel hard mee akkoord: ik hoop ook echt dat ik de mijne kan realiseren. Maar je moet goed beseffen dat jij de enige bent die dat tegenhoudt. Ook al zijn er 1000 mensen – desnoods de hele maatschappij – die zeggen dat je het niet kan doen, je kan het wel doen. Er is niemand die je tegenhoudt buiten jij zelf.
Begrijp me niet verkeerd: ik heb er ook schrik voor om gewoon mijn boeltje te pakken en te gaan reizen. Ik weet dat nu mijn tijd nog niet gekomen is. Voorlopig houd ik het bij in de vakanties reizen ondernemen
Later zie ik dan wel wat ik doe, nu heb ik het zo naar mijn zin. Ik besef gewoon dat er zoveel mogelijk is nu we jong zijn!
[Antwoord op deze comment]