Je gezondheid is zo ongeveer je belangrijkste bezit. Wij beseffen dit echter niet omdat we gezond zijn pas missen wanneer er iets aan ons scheelt. Zodra we terug beter zijn, denken we niet meer aan onze gezondheid. Dat is ergens wel logisch, want pijn onthoud je niet – anders zou niemand veel broers en zusjes hebben.
Dit is slechts deels de reden waarom ik zo graag gezond wil leven. Het andere deel is dat ik nog steeds geloof dat gezond zijn mij veel energierijker, slimmer en productiever kan maken. Ik geloof dat heel erg veel mensen heel erg ongezond eten en daardoor heel erg ongemotiveerd en onproductief zijn.
Het enige probleem is dat gezond leven zo veel moeite is. Weegt al deze inspanning wel op tegen deze extra energie?
Ik denk het wel. Ik denk dat de eerste paar weken/maanden van gezond leven het moeilijkste zijn, maar dat je daarna – wanneer gezond leven een gewoonte is geworden – veel minder gebruik hoeft te maken van je doorzettingsvermogen.
Ik zelf ben er nog lang niet. Naar goede gewoonte ging ik vandaag in de Alma eten. De verschrikkelijke keuze tussen heerlijke goudgele frietjes met mayonnaise en zout of doodgewone puree of rijst stelde zich weer.
“Ik ga puree nemen.”
“Wat zal het zijn?”
“Frieten, alsjeblieft.”
Elke keer.
Andere posts die je misschien interessant vindt:
frietjes smaken lekkerder als je ze al een tijdje niet meer gegeten hebt…
[Antwoord op deze comment]
haha volledig gelijk
ma soms ontbreekt de wilskracht een beetje…
[Antwoord op deze comment]
Wel, bij het lezen van je artikel moet ik toch wel enkele keren terugdenken aan eigen ervaringen die jullie ongetwijfeld bekend in de oren klinken.
Stel je een all-you-can-eat buffet voor, bij Pizza Hut, Chinees restaurant, op hotel,…
Een heerlijke rij heerlijk eten, hetzij een Wereldbuffet (goudgele vettige loempiatjes en allerhande andere producten met meer dan genoeg (lees:teveel) vetten en lipiden), een ontbijtbuffet,…
Natuurlijk, we zijn allen menselijk, en heerlijk eten doet menig hartje sneller slaan, dus….voor deze ene keer…laten we ons gaan…
Twee dagen later blijkt echter grootmoeder jarig en is het terug van dat, veel te veel taart voor veel te weinig personen…
Enzoverder…een sequentie die voornamelijk rond de aankomende eindejaarsperiode desastreuze proporties kan aannemen….
Om dan eindelijk to the point te komen…
De nacht nadien….
De rode, gele, groene of gewoon grijze emmer, naast het bed geparkeerd….een lijkbleke jongen/meisje op het bed…spartelend rond een draaias die zich ergesn tussen maag en lever moet bevinden en met wanhopige kreuntjes, de laatste restjes goudgele loempiatjes in de emmer mikkend en reutelend :”Ik eet nooit meer zoveel/ zo vettig / zo snel…”
Een dag en een kiwi/banaan/pruim (of dat beter niet :p )/appel/.. later, staat daar echter bij de lokale supermarkt die niet te missne chocoladetaart in promotie….
zucht…..
om een lang verhaal kort te maken…We zijn en blijven menselijk
Ik beschouw idd veganisten niet als menselijk…:p
[Antwoord op deze comment]
Die all you can eat buffetten heb ik ook al dikwijls meegemaakt… Ik heb altijd de neiging zoveel mogelijk te eten “om mijn geld er uit te halen”, maar dan kan je je afvragen: heb je je geld er uit gehaald als je met buikpijn naar huis gaat?
Een mooi besluit.. we blijven menselijk
[Antwoord op deze comment]