“Good. Give me one example.” That was for me: I can’t understand anything in general unless I’m carrying along in my mind a specific example and watching it go. Some people think in the beginning that I’m kind of slow and I don’t understand the problem, because I ask a lot of these “dumb” questions: “Is a cathode plus or minus? Is an an-ion this way, or that way?”
But later, when the guy’s in the middle of a bunch of equations, he’ll say something and I’ll say, “Wait a minute! There’s an error! That can’t be right!”
The guy looks at his equations, and sure enough, after a while, he finds the mistake and wonders, “How the hell did this guy, who hardly understood at the beginning, find that mistake in the mess of all these equations?”
Wat ben ik blij dat ik dit lees. Het is een fragment uit “Surely you’re joking, Mr. Feynman”, een autobiografie van de bekende fysicus Richard Feynman.
Ik heb altijd opnieuw dit gevoel. Elke keer ik iets nieuws leer, ben ik extreem slecht in het begin. De anderen lijken er altijd veel sneller weg mee te zijn. Elk semester opnieuw moeten mijn medestudenten mij dom vinden, omdat ik van toeten noch blazen weet. Maar na een tijdje verandert het. Dan ben ik ineens de man met de goeie punten. Toen ik toneel begon te volgen was het net zo. Ik was veel te slecht voor het niveau waarop we speelden – een normaal niveau nochtans, wat dus iets wil zeggen over hoe slecht ik wel was- maar daardoor leerde ik natuurlijk ook veel sneller bij – spijtig genoeg ben ik er inmiddels mee gestopt.
Ik ben blij dat er nog mensen zijn die dit gevoel hebben. En Feynman was een Grote Meneer, eentje met een Nobelprijs, dus er is nog hoop 
Geen gerelateerde posts gevonden
Sommige passages uit dat boek hebben ook een diepe indruk op mij nagelaten.
Wat een leven heeft die kerel gehad he. Als hij iets wilde, ging hij ervoor en werd hij specialist. Zalig toch…
[Antwoord op deze comment]