“You miss 100% of the shots you don’t take.” – Wayne Gretzky
Weet je wat me leuk lijkt? Me de rest van mijn leven ongelooflijk hard amuseren. Je moet je dat eens proberen voor te stellen: je staat op de wereld en je mag alles doen wat je leuk vindt. Je hebt genoeg geld voor al je basisbehoeften. Eten, drinken, onderdak. Je moet ook geen rekening houden met sociale normen of andere bullshit. Je bent absoluut vrij.
Ik zou mijn tijd opdelen in jaren.
Elk jaar iets nieuws
Ik denk dat ik mijn eerste jaar in Spanje zou doorbrengen. In de zomer aan de kust, leren surfen en nieuwe mensen leren kennen. In de winter trek ik dan naar de bergen, waar ik mijn tijd al snowboardend verdoe. Uiteraard probeer ik de beste te worden, doe ik mee aan allerlei toernooien en maak ik ook supermooie en spectaculaire snowboardfilmpjes.
Het tweede jaar kom ik terug naar België om aan mijn blog te werken en boeken te schrijven. Na dit jaar is mijn schrijfstijl zo geëvolueerd dat ik bij de top van de lage landen behoor. Ik doe heel het jaar lang immers niets anders dan schrijven – buiten ‘s avonds, wanneer ik plezier maak met mijn vrienden.
Het derde jaar lijkt me een goed jaar om aan mijn ingenieurscarrière te werken. Ik brainstorm wat met enkele goede vrienden en richt een kleine onderneming op. Deze groeit door onze geniale plannen en absolute inzet al snel uit tot een wereldspeler. We sluiten het jaar af met een winst van enkele miljoenen euro.
In het vierde jaar is de tijd rijp voor een wereldreis. Doelstelling: 50 landen. Ik laat de business volledig over aan mijn collega’s. Elke dag ontdek ik nieuwe culturen. Mijn wereldbeeld verandert compleet. Ik begin de diversiteit in de wereld veel meer te appreciëren.
In het vijfde jaar vind ik samen met een hoop bekroonde fysici en wiskundigen een revolutionaire Virtual Reality uit, die in no time het concept realiteit naar de maan helpt.
Het zesde jaar maak ik een tripje naar de maan, waar men tegen dan al bezig is aan de eerste maanbasis. Ik ontdek er hoe gewichtloosheid voelt en hoe nietig de aarde wel is.
Het zevende jaar neem ik eventjes pauze. Feestjaar.
“Don’t be afraid your life will end; be afraid that it will never begin.” – Grace Hansen
Zo kan ik nog wel eventjes doorgaan, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Ik stel het erg extreem voor, maar dit enkel om de boodschap duidelijk te maken. Er is hier zoveel te beleven, zoveel te doen, en al wat je nodig hebt is de vrijheid van geest om zelf te bepalen wat je met je leven wil aanvangen en de moed om nee te durven zeggen tegen de mensen die je in de weg staan.
Sommigen zullen opwerpen dat dit een “compleet belachelijke, simplistische visie op de realiteit” is en dat dat “totaal onmogelijk” is. Je moet immers werken voor je centjes, niet? Je moet een baas hebben, een job, een huisje, een vrouw, kinderen en een tv. Vooral de tv is belangrijk.
Mijn enige vraag is dan: waarom zou ik me daaraan houden? Ik geloof niet dat er een wet bestaat die zegt dat ik een saai leven moet leiden. Er is geen wet die zegt dat ik niet al voor mijn dertigste een groot deel van de wereld mag hebben gezien, die zegt dat ik op mijn 23ste geen eigen bedrijfje uit de grond mag stampen.
Ik ga dan ook ten volste gebruik maken van deze – legale – mogelijkheden.
“Be bold and mighty forces will come to your aid. In the past, whenever I had fallen short in almost any undertaking, it was seldom because I had tried and failed. It was because I had let fear of failure stop me from trying at all.” – Arthur Gordon
Het enige probleem is misschien dat ik toch een zeker inkomen moet hebben. Waar haal ik dat geld vandaan? Zeer simpel: ik maak mijn studies als burgerlijk ingenieur af, zodat ik in geval van nood kan gaan werken voor een baas. De rest verdien ik door mijn eigen creativiteit te exploïteren. Schrijven, projecten, eventueel een geniaal idee in de praktijk omzetten. Het lijkt me wel fijn om – in plaats van je uren te doden door zo weinig mogelijk saaie opdrachten te doen voor een baas in zoveel mogelijk tijd – je eigen bedrijfje uit de grond te stampen en elke dag bij te leren over hoe dat in zijn werk gaat, eventueel samen met enkele fijne collega-burgies.
Ik besef trouwens wel dat wat ik hier juist beschreven heb misschien niet zo simpel is. Het kan zijn dat ik vele jaren bezig ben met het bereiken van deze doelstelling. Maar met hard werken heb ik nooit een probleem gehad. Is het dan niet beter om hard te werken en daar daarna en daartijdens de vruchten van te plukken? Ik hou van werken als ik resultaat zie. Dus als ik mezelf verbeter of als er zich iets opstapelt – vaardigheden, kennis, roem, geld, liefde, wat dan ook. Als je voor een baas werkt is het enige dat groter wordt de bankrekening van die baas. En je hebt na 40 jaar uiteraard ook nog je pensioentje.
Voor alle duidelijkheid: ik heb respect voor mensen die iets bereiken. Het is niet omdat je voor een baas werkt dat je daarom gefaald bent in het leven. Er zijn mensen die van veel verder komen dan ik, en misschien hebben zij wel duizend keer zoveel moeite moeten doen om te staan waar ze nu staan. Het kan ook zijn dat je levensdoelen totaal ergens anders liggen. Als jij geniet van een huis, tuin en kinderen en je slaagt in dit opzet, kan ik je alleen maar bewonderen.
Mijn pleidooi gaat dan ook niet over dat iedereen avonturier moet worden, dat iedereen moet gaan reizen of spectaculaire dingen moet gaan doen. Ik wil je simpelweg zeggen dat jij de schepper bent van je eigen realiteit. Jij kan – toch voor een groot deel – op elk moment kiezen hoe de rest van je leven er uit zal zien. Gebruik die mogelijkheid.
“You only live once, but if you do it right, once is enough.” – Joe Lewis
Andere posts die je misschien interessant vindt:
“Breek uit jezelf” – Wim De Craene
[Antwoord op deze comment]
precies!
[Antwoord op deze comment]
De belangrijkste tip om dit waar te kunnen maken: ga geen verplichtingen aan, maak je niet onmisbaar.
Een paar conrete voorbeelden:
Leen geen geld. Niet voor een hypotheek, niet voor het opstarten van een bedrijf, nergens voor. Want zodra je een lening hebt, ben je gebonden. Je moet elke maand rente en aflossing betalen. Je moet bepaalde beslissingen (verhuizen, andere baan, bedrijf verkopen) eerst met de lener afstemmen.
Neem geen personeel dat aansturing nodig heeft. Als je mensen in dienst neemt, zorg dan dat ze zelfstandig kunnen werken, zonder jou. Zodra je verantwoordelijk bent voor werknemers, wordt risico’s nemen ineens heel anders. Ze zijn voor hun levensonderhoud namelijk afhankelijk van het salaris dat jij hun betaalt.
Trouw niet, en krijg geen kinderen. Zodra je een partner hebt, moet je alles wat je doet met hem/haar afstemmen. Nu kan het zijn dat je een partner vindt die hetzelfde wil als jij, of die overal mee instemt, maar als je kinderen krijgt wordt het nog wat ingewikkelder. Een partner kost tijd, en kinderen nog veel meer. Kinderen moeten bovendien overal mee naar toe: naar Spanje, op wereldreis, overal. En op een gegeven moment gaan ze naar school en krijgen ze vriendjes en vriendinnetjes. Dan ben je via hen locatiegebonden.
De keerzijde van deze medaille is natuurlijk de vraag waarom mensen met jou in zee zouden gaan als je geen verplichtingen aan wilt gaan. Waar ga je de mensen vinden om mee samen te werken als ze weten dat je elk moment het bedrijf kan verlaten? Waar ga je het geld vandaan halen voor de investeringen die nodig zijn om een bedrijf op te richten? Met wie ga je je prachtige leven delen als je je aan niemand wilt binden?
Ik wil niet zeggen dat jouw droom niet kan of niet ‘hoort’, maar ik wel aangeven dat elke keuze gevolgen heeft.
[Antwoord op deze comment]
Theo, ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Ik ben echter niet van plan om het in zo’n mate door te trekken dat ik absoluut geen verbindingen mag/kan aangaan.
Volgens mij bestaat er zeker een gulden middenweg. Ik ben er trouwens van overtuigd dat er mensen op deze planeet rondlopen met dezelfde ideeën als mij.
Er lijkt me trouwens nog een fundamenteel verschil te zitten tussen mijn en jouw beschrijving. Ik denk dat de afspraken gewoon iets duidelijker geformuleerd zullen moeten worden. Ik kan bijvoorbeeld op elk moment het bedrijf verlaten, maar dit wil niet zeggen dat ik “mijn mensen” volledig in de steek laat. Ik reis elk jaar naar een compleet ander land, maar ik neem de mensen die me het dierbaarst zijn gewoon mee. Ik begin met een compleet nieuw project, maar ik werk ondertussen ook nog verder aan al mijn andere projecten.
Misschien heb ik het in deze tekst iets te extreem voorgesteld, maar dat was enkel om de bedoeling duidelijk te maken.
[Antwoord op deze comment]