“It is better to be hated for what you are than to be loved for something you are not.” – Andre Gide
Je bent voor eeuwig bang van de – soms vernietigende – commentaar van je medemens. Je gemoedstoestand hangt van anderen af. Je kan geen geluk putten uit het simpele feit dat je bestaat.
Je bent zo hard bezig met het verkrijgen van goedkeuring van anderen dat je niet beseft dat jijzelf de enige bent waarvan je goedkeuring nodig hebt.
Je hebt de ballen niet.
Over relaties
Een relatie met anderen bestaat uit 2 zaken: hoe jij over die andere denkt en wat er in die andere zijn hoofd rondspookt over jou. Een relatie is niets zichtbaars, niets grijpbaars. Het is slechts een gedacht, een hersenspinsel.
Dat is de reden waarom het jaren kan duren voor je iemands respect wint, terwijl je je met andere personen al zielsverwant voelt na 1 dag.
Eens je begrijpt hoe menselijke relaties werken, is het zo vreselijk gemakkelijk om ze te manipuleren. Zelf kan ik het niet, maar ik heb vrienden die daar zéér bedreven in zijn. Het is tegelijkertijd een verschrikkelijk gevaarlijk spel en een fantastische manier om iedereen van je te doen houden.
Maar de vraag is dan: is dat wel nodig? Moet iedereen van je houden?
Als je voor iedereen een ander masker opzet, heb je op den duur zo veel maskers dat je ze niet meer uit elkaar kan houden. En daar ga je compleet aan kapot.
Vrienden
Mensen moeten durven zeggen wat ze van je vinden. Als ze vinden dat ik lelijke kleren aanheb, dat mijn blog op niets trekt, dat ik dom, lelijk, arrogant en ook gewoon een ongelooflijke klootzak ben, dan moeten ze dat zeggen. Dan moeten ze dat niet zomaar zeggen, maar dan moeten ze dat in mijn gezicht zeggen.
Als je de volle – dodelijk negatieve – waarheid tegen iemand zegt, dan kan die persoon zich verdedigen of verbeteren. Je bent pas echte vrienden als je de andere persoon kan zeggen wat er niet goed is. Anders ben je in het beste geval een ‘kennis’, in het slechtste geval een loser. Is het niet veel leuker om het als vrienden oneens te zijn over zaken? Het zou maar saai zijn als je over alles dezelfde mening hebt.
Het optimale geval is dat je je de commentaar van anderen gebruikt om er beter van te worden. Slaagt de kritiek volgens jou op niks? Doe er dan niks mee. Hebben ze gelijk? Verbeter jezelf.
Maar begin vooral niet te wenen zodra iemand iets slechts over jou zegt.
De oertijd
Mensen zijn kuddebeesten. Ze leven in groep en wellicht zijn ze daardoor zo vatbaar voor groepsdruk. De enige reden waarom ze zich schikken naar sociale normen is omdat ze anders verstoten worden uit de groep.
Beeld je eens in welke macht je zou hebben moest het je niet uitmaken of je nu werd verstoten uit de groep of niet.
Het bizarre is dat je door die macht van onverschilligheid wellicht eerder leider van de groep zal worden dan dat je verstoten wordt…
Dit is zo ongeveer hetzelfde principe als bij het versieren van vrouwen – dat wellicht ook afstamt uit de oertijd: als het jou niet uitmaakt of je nu al dan niet een vriendin hebt, dan zal je alle aandacht van de wereld krijgen van meisjes, terwijl je je heel eenzaam zal voelen wanneer je krampachtig naar aandacht zoekt. Dat voelt het kleinste kind met zijn kleine teen aan, maar het gaat wel tegen alle logica in. ‘t Is waarschijnlijk daarom dat burgies zo slecht zijn in het versieren van meisjes.
Of niet.
Blog
Ander voorbeeld. Ik begin eindelijk af en toe eens een negatieve reactie te krijgen op mijn blog. Dit wil zeggen dat ofwel
a) meer mensen mijn blog beginnen lezen.
of
b) ik iets interessants te vertellen heb, iets wat mensen in 2 kampen kan verdelen…
Als je geen negatieve reacties krijgt, moet het toch zijn dat je informatie verschaft die zo ‘gemiddeld’ is dat niemand er iets aan heeft? Hetzelfde geldt met helemaal geen reacties krijgen trouwens. En ook ‘mooi geschreven’ kwalificeert niet echt als een diepgaande blijk van geïnteresseerdheid in wat je schrijft.
Er zijn miljoenen bloggers die helemaal niets interessants vertellen, enkel en alleen omdat ze bang zijn om lezers te verliezen, lezers die niet volledig akkoord gaan met wat zij zeggen. Compleet belachelijk. Zeker Vlaamse blogs zijn erg goed in het maskeren van wat ze echt denken en het geven van bijna-informatie.
Mijn punt
Niemand heeft iets aan jou als je gewoon de kudde volgt. Durf eens te doen wat niemand anders doet. Durf ook eens te falen. Het is niet zo erg als het lijkt, en je zal er alleen maar beter van worden.
Simpel voorbeeld: ik ga dit semester niet naar de les. Als ik op alle 6 vakken gebuisd ben, weet ik dat het niet werkt en heb ik een maand minder vakantie. Shit happens. Ik heb het ten minste geprobeerd. Ik deed het niet om stoer te doen. Ik deed het niet voor anderen, ik deed het voor mezelf. Dus als je jaloers bent of het een belachelijk idee vindt of je lacht me uit als het niet lukt: spijtig, maar ik zal er mijn nachtrust niet voor laten 
Ik ken zoveel mensen die nooit eens iets proberen, die nooit uit hun ‘comfort zone’ komen. Dan zijn er ook nog de mensen die zich schaamteloos vastbijten in iemand anders en alle idealen en ideeën van die persoon overnemen. Een paar jaar geleden was ik ook zo’n parasiet, maar dat is gelukkig veranderd. Nu zuig ik gewoon alle ideeën van overal op, ik neem de nuttige er uit en ik maak m’n eigen mix, ook al gaat die mix soms tegen de mainstream gedachtegang in.
Durf eens gehaat te worden. Je zal er niet slechter van worden.
