Men zegt altijd dat over mensen oordelen gebaseerd op hun uiterlijk niet goed is. Als het gaat over een uiterlijk kenmerk waar die persoon helemaal niets aan kan veranderen ben ik het daar volledig mee eens.
Meestal vindt men echter ook dat men mensen niet mag beoordelen op hun kleren. Ze vinden dit oppervlakkig.
Fout. Je kan al heel veel vertellen over iemand door gewoon naar zijn kledij te kijken. Het is niet voor niets dat de meeste mensen zich absoluut niet comfortabel voelen in kleren die niet bij hun normale stijl passen.
Als je bijvoorbeeld als tienermeisje altijd zwarte kleren draagt, en je moet ineens roze zomerjurkjes dragen, dan ben ik wel zeker dat je compleet gek zal worden, of je toch zeer oncomfortabel voelen. Bij niet-tieners zal dit effect minder fel zijn, maar nog steeds aanwezig.
Dit fenomeen heeft veel te maken met groepsgedrag. De mens, sociaal wezen, zoekt eeuwig naar bevestiging, opnieuw en opnieuw.
Vroeger voelde ik me heel oncomfortabel in heel veel soorten kleding. Dit kwam in essentie door een gebrek aan zelfvertrouwen, een soort van ongemak. Je niet goed voelen in je eigen lichaam. Als tiener wilde ik er altijd cool uitzien, terwijl dat meestal niet zo was. Ik denk dat veel mensen deze stage hebben doorlopen als tiener.
Nu, sinds enkele jaren dacht ik dat ik volledig van dit verschijnsel verlost was. Ik dacht dat ik ondertussen zo’n lange weg had afgelegd, dat ik me absoluut en overal op mijn gemak zou voelen. In welke situatie dan ook zou ik mijn “cool” bewaren omdat het me helemaal niets kon schelen wat anderen van me dachten. Ik heb een periode gehad waarin ik ongeveer alle zotte dingen deed die men van mij vroeg, gewoon omdat ik het kon.
Blijkt dat deze innerlijke stop toch dieper geworteld zit dan ik dacht. Ik heb weliswaar enorme vooruitgang geboekt op dit vlak: ik ben veel zelfzekerder, heb er absoluut geen probleem mee om mezelf compleet belachelijk te maken in allerlei situaties, ik kan me zonder enige schaamte als vrouw/clown/baby verkleden. Toch is er een grens.
Het probleem is dat, hoe hard je jezelf ook voorhoudt dat het je absoluut niet kan schelen wat anderen van je denken, je het je toch aantrekt. Het zit gewoon in de mens ingebakken. Hoe kan het ook anders: mensen hebben elkaar nodig om te functioneren, om succes te behalen. Je kan niet zonder anderen, want zonder anderen bestaat er geen verschil tussen succes en falen!
Daarom is het goed om een zekere laksheid tegenover de maatschappij en zijn domme regeltjes te vertonen, maar zeker ook niet te veel. Waarom niet te veel? Heel simpel: zonder maatschappij is er ook niets waar je je tegen kàn verzetten. Denk eens na over deze levensvraag. Wat is de rol van de maatschappij, en wat is jouw rol in die maatschappij? Zou je kunnen overleven als je op je eentje op de wereld stond? Zou je niet al snel zelfmoord plegen?
Zelfs de grootste “badass” onafhankelijken, mensen die op alles en iedereen afgeven en doen uitschijnen dat ze beter en groter zijn dan al de rest (zoals bijvoorbeeld Maddox of Sunshine Megatron) zijn afhankelijk van hun publiek. Hun met scheldwoorden overgoten teksten, zo politiek incorrect als ze maar kunnen zijn, bestaan enkel door de gratie van het publiek.
Zoals ik al zo vaak zei: succes heb je doordat anderen goed vinden wat je doet, NIET doordat je zelf goed vindt wat je doet. Geld en roem krijg je doordat anderen jouw werk waardevol vinden.
Je kan dus wel laten uitschijnen dat het je allemaal niets kan schelen, dat je zo cool bent als een Mentos en dat je het wiel hebt uitgevonden, maar uiteindelijk zegt dat gewoon dat je een grote, dikke meeloper bent, net zoals de rest van ons 
Ik kijk er erg naar uit.
