Soms heb ik het gevoel dat mijn schrijfsels zo onnuttig zijn. Dat iedereen toch perfect weet wat hij doet en wil in het leven. Dat nadenken over je leven totale tijdsverspilling is en je je maar beter met leven zelf kan bezighouden.
Maar wat merk ik? Mensen die gewoon leven, falen meestal nogal hard. Ze denken dat ze leven, maar in werkelijkheid overleven ze gewoon. Ze zijn totaal niet bezig met hun dromen, laat staan hun passies. Ze studeren aan de universiteit of hogeschool omdat iedereen dat doet. Ze kiezen een richting en blijven daarbij, hoe stom ze die richting achteraf ook schijnen te vinden. Ze vinden een lief en vragen zich niet eens af of die hen wel gelukkig maakt. Ze drinken en eten wat ze willen, sporten niet, roken, smoren en doen dit alles onder het motto “Je leeft maar één keer”. Ze zien geen onmiddelijke gevolgen van hun daden en trekken dan maar de logische conclusie dat er geen gevolgen zijn. Tien jaar later zijn ze verbaasd dat ze in een rolstoel zitten. In plaats van af en toe eens helemaal alleen in het gras te gaan liggen en na te denken over waar ze nu eigenlijk voor leven, staat hun agenda bomvol.
Akelig hoe hard ik soms lijk op de mensen die ik beschrijf. De laatste tijd ben ik ook gewoon een overlever. Maar wél eentje die het zelf doorheeft 
Onlangs hoorde ik ergens dat je van je tiende tot je twintigste levensjaar door je fysieke puberteit gaat en van je twintigste tot je dertigste door je geestelijke puberteit. Wel, ik denk dat hier een veel grotere waarheid in schuilt dan we vermoeden. De meeste mensen hebben pas tegen hun dertigste enig idee van wat ze eigenlijk met hun leven willen uitspoken. Maar dan is wel al de helft van je leven voorbij, 1/3 als je wat geluk hebt… Is het dan niet beter om hier wat vroeger over te beginnen denken? Want dat heb ik ook al gemerkt: het is niet omdat iets belangrijk is, dat het ook dringend is, en het is al helemaal niet zo dat alle dringende zaken ook belangrijk zijn! Concentreer je op de belangrijke zaken, en laat de dringende, niet-belangrijke zaken alsjeblief achterwege.
Voorbeelden van dingen die niet-dringend maar wel belangrijk zijn: stoppen met roken. Beginnen sporten. Ontslag nemen. Het meisje uitvragen waar je al 5 maanden op verliefd bent. Gezond eten. Het goedmaken met de vriend waar je al een paar jaar ruzie mee hebt. De wereldreis die je al sinds je 14de wilt maken maar waar je zogezegd geen tijd en geld voor hebt. Kortom: de dingen die nooit van je “To Do” lijstjes lijken te verdwijnen…
Laten we hier dan maar onmiddelijk een paar concrete afspraken maken:
1) Vanaf vandaag maken we tijd om na te denken over het leven.
2) Vanaf vandaag stoppen we met overleven en beginnen we met leven.
3) Vanaf vandaag beginnen we aan de “moeilijke” dingen. De dingen die het leven zoveel beter maken. De belangrijke dingen.
Geen gerelateerde posts gevonden
Dag Toomas
Leuk berichtje en heel erg herkenbaar. Ik ken me ook wel vinden in je stelling over geestelijke en fysieke puberteit.
Carl Gustav Jung schreef: “in een eerste levensfase wil je iemand worden. In een tweede levensfase wil je jezelf worden.”
Daar kan ik me ook heel erg in vinden. In je fysieke en geestelijke puberteit, zoals jij dat noemt, ben je vooral bezig met opbouwen: een eigen gezin, carrière, identiteit, etc… Vaak doen we dit op automatische piloot en merken we plots als alles gebouwd een leegte, een leegte omdat we geen rekening gehouden hebben met wie we eigenlijk werkelijk zijn.
Anyway, een super interessant thema! Bedankt om me weer even te doen stilstaan.
[Antwoord op deze comment]
Hey Jan, die quote van Jung is fantastisch!
Ik heb ook eens gegraven op je blog en ik heb het artikel over je dertigersdilemma gelezen. Je omschrijft daar eigenlijk perfect wat ik bedoel
Interessante artikels op je blog overigens!
PS Ik heb wel degelijk je vorig berichtje gekregen. Bedankt!
[Antwoord op deze comment]
Inderdaad, een hele goede post!
“Find something to give a damn about” van de hieropvolgende post zou een goede vierde afspraak zijn
[Antwoord op deze comment]