Archive for October, 2009

Moeilijk Te Omschrijven

October 13th, 2009

Er is veel gebeurd met mij de laatste tijd. Zowel vanbinnen als vanbuiten. Ik lijk wel op een gigantische rollercoaster te zitten. Op weg naar een ander leven.

Wat doet het met je wanneer je met enkele van je beste vrienden op een tropisch paradijs zit? Als je daar niets anders kan doen dan met elkaar discussiëren, plezier maken, heel goed eten, zwemmen, rondlopen in zwemshort en vooral héél veel lachen?

Wat voel je als je ziet dat Daan Buckinx naar Las Vegas gaat om daar met 113 gelijkgezinden (lees: groeiers) 3 dagen lang te genieten van een workshop over persoonlijke ontwikkeling. Als je van hem verneemt dat die vakantie de beste 7 dagen uit zijn leven waren.  Als je beseft dat je zelf een stomme reden hebt gebruikt om niet mee te gaan (geen geld), terwijl de hoofdreden waarschijnlijk gewoon angst was.

En wat als hij je dan vertelt dat Steve Pavlina een artikel over hem schreef op zijn blog?

Als je hoort dat er nog een tweede workshop wordt georganiseerd. In het midden van je examens.

Wat doet het met je om te weten dat je artikels ook door meer ervaren mensen goed bevonden worden?

En wat als je de MEEST inspirerende mensen die je OOIT ontmoet hebt om de 2 weken ziet en er heel de avond mee doorbrengt, er mee lacht en babbelt? Het wordt een Toastmaster club genoemd en men leert er spreken voor een groot publiek, leiding geven en nog héél veel meer…

Wat als iedereen jouw eerste speech ooit heel erg grappig en goed vindt, terwijl je vroeger zo’n verlegen manneke was?

En als je ineens beseft dat de traffic die je krijgt naar je website eigenlijk peanuts is tegenover wat je eigenlijk KAN krijgen.

Wat als je drukke leven je zodanig overweldigt dat je écht niet meer weet of het DEZE KEER wel goed zal komen. Terwijl het eigenlijk altijd al goed kwam.

En ben je ook niet altijd bang dat iets niet zal lukken? Die onredelijke angst, terwijl bijna alles waar je écht voor gaat wel heel erg goed in orde komt…

Wat als je stilletjesaan beseft dat je lang niet zo slecht bent in babbelen met mensen? Dat je wel écht goed bent in diepe conversaties voeren, maar dat je er gewoon tijd voor moet maken.

En opnemen in een studio? 3 dagen lang afzien. Bloed, zweet en heel veel tranen. Stilletjesaan het (prachtige) resultaat tevoorschijn zien komen. Dromen over Humo’s rockrally winnen.

De meest gastvrije mensen ooit ontmoeten. Mensen die jongens die ze nog nooit eerder gezien hebben voor een heel weekend in hun huis laten vertoeven zonder enige terughoudendheid. Die het volste vertrouwen in hun medemens hebben. Willen dat er meer zo’n mensen zijn.

Tegelijkertijd in het engels (omdat je dan met mensen over de hele wereld kan connecten) en in het nederlands (omdat je dan zoveel dichter staat bij je publiek) willen bloggen. Echt heel erg graag met al die fantastische engelstalige bloggers die je al jaren volgt willen babbelen.

Nadenken over het opstarten van een engelstalige blog, zodat je met al die mensen vriendschappen kan opbouwen en wie weet eens kan gaan rondreizen om ze te ontmoeten.

Opmerken dat de wereld echt wel heel klein is. En dat je zo gemakkelijk buiten je eigen bekrompen Belgenlandje kan geraken zonder veel moeite te doen.

Fantastische nederlandse blogs over persoonlijke groei ontdekken.

Wat als je je zo op je gemak voelt bij iemand dat je elkaar KEIhard uitscheldt en ruzie maakt, omdat je toch weet dat het voor de grap is. Wat als andere mensen beginnen te denken dat je broers bent, omdat ze nog nooit “gewone” vrienden zo hebben zien ruzieën.

En wat voel je wanneer je er ECHT voor wilt gaan?

 

Héél moeilijk te omschrijven… :)

Motivatie Inspiratie – Song Around the World

October 11th, 2009

Let vooral ook op al die prachtige landen/locaties/mensen… Verbondenheid :)

Motivatie Inspiratie – Imagine

October 9th, 2009

Dit filmpje bevat enkele van de mooiste quotes ooit. Kippenvelmoment.

Om Over Na Te Denken #6

October 8th, 2009

The ceramics teacher announced on opening day that he was dividing the class into two groups. All those on the left side of the studio, he said, would be graded solely on the quantity of work they produced, all those on the right solely on its quality. His procedure was simple: on the final day of class he would bring in his bathroom scales and weigh the work of the “quantity” group: fifty pound of pots rated an “A”, forty pounds a “B”, and so on. Those being graded on “quality”, however, needed to produce only one pot — albeit a perfect one — to get an “A”. Well, came grading time and a curious fact emerged: the works of highest quality were all produced by the group being graded for quantity. It seems that while the “quantity” group was busily churning out piles of work – and learning from their mistakes — the “quality” group had sat theorizing about perfection, and in the end had little more to show for their efforts than grandiose theories and a pile of dead clay.

van Art & fear

Geef commentaar

October 6th, 2009

Om de discussie hier op Toomas.be wat aan te wakkeren is er een nieuwe functie bij het commentaar geven. Vanaf nu kan je op elke comment afzonderlijk antwoorden. Dit gaat tot 4 niveau’s diep. Op die manier kan je dus rechtstreeks antwoorden op commentaar waar jij het niet mee eens bent ;)

PS, als je geen emails wil ontvangen als er iemand rechtstreeks op jouw commentaar antwoordt, moet je de optie “Notify me of follow-up comments via e-mail” uitvinken!

Goed systeem?

Om Over Na Te Denken #5

October 5th, 2009

I recently picked a new doctor. After two visits and exhaustive Lab tests, he said I was doing ‘fairly well’ for my age [I just turned 60].
A little concerned about his comment, I couldn’t resist asking him, ‘Do you think I’ll live to be 80?’

He asked me, ‘Do you smoke tobacco, or drink beer or wine?’ ‘Oh no,’ I replied. ‘And I’m not doing any drugs, either!’

Then he asked, ‘Do you eat rib-eye steaks and barbecued ribs? 

’ ‘Not much’ I replied. ‘My former doctor said that all red meat is very unhealthy!’

‘Do you spend a lot of time in the sun, like playing golf, sailing, hiking, or bicycling?’
‘No, I avoid the sun as much as possible,’ I replied.

He asked, ‘Do you gamble, drive fast cars, or have a lot of sex?’ ‘No,’ I replied. ‘I’m being extremely careful.’

He looked at me and asked, ‘Then why do you even give a shit?’

Van Wake Up Tiger

Doe de test

October 5th, 2009

Bekijk eerst de video en lees dan de onderstaande tekst!

Hoewel de boodschap op het einde (“Look out for cyclists”) zeker niet onbelangrijk is, kan het ook nuttig zijn om de boodschap van deze video meer algemeen te bekijken: het is heel gemakkelijk om te klagen over je leven als je niet verder kijkt dan je neus lang is. Er zijn zoveel kansen, overal om ons heen. Je moet ze gewoon zien. Dikwijls zijn we zo gefocust op ons eigen leventje met ons baantje en onze kleine probleempjes dat we de prachtige potentieel levensveranderende kansen over het hoofd zien! Ik denk dan aan fantastische vriendschappen die we missen door mensen niet aan te spreken, loonsverhogingen die aan onze neus voorbijgaan omdat we het niet durven vragen, geestverruimende wereldreizen die we nooit zullen maken omdat we te bang zijn…

Pluk de kansen!

Falen bestaat niet

October 3rd, 2009

Een gewaagde uitspraak, nietwaar? Dagelijks zien we toch heel veel mensen falen? Al dan niet pijnlijke mislukkingen, het is een frequent gegeven in onze samenleving: keihard afgewezen worden wanneer je een meisje uitvraagt, al je geld in rook zien opgaan bij de minste economische crisis, maanden aan een stuk gigantisch veel bloggen en merken dat de spreekwoordelijke hooibal nog steeds door je Internetstadje rolt…

Wel, dit zijn slechts tijdelijke mislukkingen. Echte mislukkingen bestaan niet.

De enige manier om écht te mislukken is door op te geven.

En dat is precies wat héél veel mensen doen. De meeste mensen hebben gewoon niet door hoeveel tijd er nodig is om echt goed te worden in iets.

 

Malcolm Gladwell definieert de tijd die nodig is om een “superster” te worden in eender welk vakgebied als 10000 uur. Dat is 3 uur per dag, 10 jaar lang.

Uiteraard ligt die 10000 uur niet vast. Sommigen hebben maar een paar duizend uur nodig, anderen veel meer.

Het hangt natuurlijk allemaal af van je vakgebied. In sommige gebieden geeft de gemiddelde mens al na een paar honderd uur op. Als jij het dan 2000 uur “volhoudt”, ben je waarschijnlijk één van de beste.

Dat is ook waarom het lijkt alsof het voor sommige mensen zo gemakkelijk gaat. Sommige artiesten moeten precies totaal geen moeite doen om een wereldster te worden. De juiste plaats en de juiste timing spelen ook een rol. Als je je juist op een punt in de geschiedenis van de muziek bevindt waarop er weinig competitie is, dan vergt het natuurlijk niet veel werk om een wereldster te worden. Als je daarentegen in een overgesatureerde markt op de proppen komt met prachtige muziek die iedereen al duizend keer heeft gehoord, dan mag je nog zo goed zijn als je wil. Niemand zal naar je luisteren.

 

Een paar benodigdheden voor succes:

  • Vrij veel geluk: timing en locatie
  • 10000 uur (of: VEEL MEER tijd dan de gemiddelde mens kan opbrengen)
  • de wilskracht om door te zetten waar anderen opgeven
  • Maak je geluk: vind de juiste niche

De eerste stap is dus uiteraard een vakgebied kiezen waar je goed in wil worden. zonder passie zal je nooit de wilskracht vinden om door te zetten.

Als je ouders je pushen om rechten te studeren, terwijl jij liever burgerlijk ingenieur wil gaan doen, ga dan alsjeblief NIET voor rechten. Wees geen dommerik.

 

Als je blijft volhouden, blijft de juiste dingen doen, dan kan je eigenlijk niet anders dan slagen. Succes hebben is dan een kwestie van tijd.

Een mooi voorbeeld is bloggen. Het aantal uur dat je er in steekt kan je hier gemakkelijk vergelijken met de tijd dat je blog al live en up to date is. Veel blogs sterven na 6 maanden, omdat de initiële motivatiepiek weg is. De output benadert bijlange na niet de input. Als je blog dus al langer dan zes maanden bestaat, wordt de kans dus reëel dat je effectief ooit iets kan bereiken met je blog…

Bij bloggen is de concurrentie overweldigend. Het is een overgesatureerde niche.

Bij mij net hetzelfde: deze blog bestaat nu zo’n jaar en half, en het heeft lang geduurd voor ik effectief een redelijk aantal lezers had, maar stilletjesaan begint de bal aan het rollen te gaan. Als ik regelmatig goede posts blijf schrijven en reclame blijf maken, kan het eigenlijk bijna niet anders dan dat deze blog een high traffic blog wordt (naar nederlandstalige normen dan). Da’s het snowball effect in werking… Ik heb nu zo’n 35 subscribers die mijn blog lezen via hun feedreader. Als ik er 35 kan krijgen, kan ik er toch evengoed 100 krijgen? En als ik er 100 heb, dan zie ik in 1000 ook geen probleem meer…

 

Een goede manier om vol te houden is kijken naar de toekomst: hoe succesvol zal je wel niet zijn over enkele jaren als je nu volhoudt? Hoe groot zal je project over enkele jaren wel niet zijn als je nu volhoudt??

Als je opgeeft is de kans op slagen ALTIJD 0%.

Zoals Seth Godin het zou zeggen: zoek de dip, kijk of het de moeite waard is om er door te gaan en als dat zo is: NIET OPGEVEN! ;)