“I think all great innovations are built on rejections.”
- Louis Ferdinand Celine
“I take rejection as someone blowing a bugle in my ear to wake me up and get going, rather than retreat.”
- Sylvester Stallone
Wat is er zo moeilijk om gewoon een praatje te slaan met wildvreemden? Wat is het ergste dat je kan overkomen?
Een beetje schaamte misschien? Mensen die vreemd naar je kijken? Of zelfs mensen die je in je gezicht uitlachen omdat je zonet met de grond bent gelijkgemaakt door een wildvreemde?
De vraag is dan natuurlijk: wat is daar zo erg aan?
Rationeel gezien is het eigenlijk héééél erg simpel om met wildvreemden te beginnen babbelen, bijvoorbeeld wanneer je gezamenlijk in een rij staat te wachten. Toch heb ik het daar zelf verschrikkelijk moeilijk mee. Ik denk altijd bij mezelf “Ok, dit is eigenlijk heel simpel, je moet gewoon hallo zeggen en de rest volgt vanzelf”, en telkens volgt dan automatisch de gedachte “Ach nee, laat maar zitten, waarom zou ik beginnen babbelen, misschien wilt die persoon dat niet eens, en wat is het nut, over 5 minuten zijn we hier allebei weg en zien we elkaar toch nooit meer terug”.
Deze angst overwinnen is voor veel mensen zo goed als onmogelijk. Het is trouwens net hetzelfde gevoel dat je ervaart wanneer je plots voor een publiek moet gaan spreken.
Een goede vriend van mij, Daan, is eigenlijk volledig over die angst heen. Hij begint zomaar met vreemden een gesprek, huppelt van de ene naar de andere conversatiepartner, en knuffelt zelfs mensen die hij van toeten noch blazen kent. Hij verpinkt zelfs niet wanneer hij afgewezen wordt door iemand. Ik heb zo’n moment al enkele malen mogen meemaken. De persoon in kwestie waartegen hij een vriendelijke, goedbedoelde, soms ietwat pijnlijk grappige opmerking maakt, boort hem de grond in. Ik voel de plaatsvervangende schaamte al in me opkomen, maar Daan lacht breed en gaat gewoon verder met het leven.
Waarom doen wij daar zo moeilijk over? Over afgewezen worden? Zijn er dan niet voldoende mensen in de wereld opdat je bij die ene persoon die jouw bijzonder gevoel voor humor niet weet te appreciëren zou kunnen denken “Whatever, doet me niets”?
Wat heeft Daan moeten doen om die angst te overwinnen? Simpel: DUIZENDEN keren afgewezen of de grond ingeboord worden. Het doet hem simpelweg niets meer. Been there, done that. Enkel de positief ingestelde mensen laat hij in zijn leven binnen. Enkel de positief reagerende mensen kunnen zijn gedachten beïnvloeden. De negatieve reacties schampen gewoon af.
Dat wil ik ook. Daarom ga ik dinsdag (hopelijk de eerste van vele keren) met enkele vrienden een spelletje doen. Het gaat zo: je verzint telkens voor elke persoon in de groep een opdracht. Deze persoon MOET die opdracht dan uitvoeren.
De opdrachten zijn bedoeld om je weerstand tegen afwijzing op te bouwen, zodat je in de toekomst sneller naar mensen toe gaat.
Enkele voorbeelden:
- Vraag iemand op welke planeet wij leven.
- Ga naar een serveerster en vraag om een gratis drankje.
- Ga naar een jongen/meisje die je aantrekkelijk vindt en zeg dat ertegen.
- Gebruik de volgende openingszin: YOU: ” You’re the luckiest girl in the world” SHE: “Why?” YOU: “Because you’re talking to (pause) thiiiis guuuuuyyy!!!” (terwijl je met je duimen naar je borstkas wijst en breed grijnst)
De Klootzak Uithangen
Een heel belangrijke opmerking bij dit hele “weerstand tegen afwijzing opbouwen” gebeuren:
Zorg ervoor dat je niet iemand wordt die tegen alles kan en daarom maar de klootzak gaat uithangen. Er bestaan mensen die het gevoel hebben dat de wereld gemaakt is om HEN te dienen. Ze doen dan ook gewoon totaal hun zin, zonder rekening te houden met sociale normen of andere mensen.
Deze mensen hebben het grotendeels bij het rechte eind (namelijk: je kan inderdaad heel veel gedaan krijgen van de wereld) MAAR ze vergeten 1 belangrijk ding.
Mensen hebben GEEN ENKELE verplichting tegenover jou (Lees deze zin nog een paar keer, het is waarschijnlijk de meest belangrijke zin uit dit artikel). Je kan mensen enkel bewegen of voor jou laten werken wanneer ze dat ZELF willen. En de enige manier om dat gedaan te krijgen van iemand is sociaal zijn, zelf een vriend zijn voor hen, en vooral: véél meer geven dan nemen.
Ik ken mensen die bij elke tegenslag in het leven meer verbitterd worden, en telkens meer gaan geloven in de kracht van hun eigen kunnen. Ik kan de wereld wel aan. Ik zal het maken. Voor een groot deel zijn deze mensen juist. dit geloof in jezelf is fantastisch. Maar je hebt wel ALTIJD anderen nodig om er te geraken. Blijf geloven in je medemens.
Conclusie: ja, je kan je angsten overwinnen om mensen aan te spreken. Je kan veel vragen aan mensen. Je kan zelfs veel gedaan krijgen van mensen. Maar enkel wanneer je weet HOE, en wanneer je NIETS VERWACHT van hen.
And then there’s this: Your rejection letters will put you in damn fine company. Have you seen the letter Andy Warhol received from the Museum of Modern Art rejecting his gift of a drawing due to “severely limited gallery and storage space”? What about the 1962 letter from Jimi Hendrix’s commanding officer recommending that he be immediately discharged from the army because he “can’t carry on an intelligent conversation”? The gifted writers who penned the screenplay for Casablanca were told that their work wouldn’t make the cut because it was “unacceptably sex suggestive.” Gertude Stein received a mocking rejection letter from a publisher that read, in part, “Only one look is enough. Hardly one copy would sell here. Hardly one. Hardly one.”
So as this year’s crop of tassel-flippers begins scouring LinkedIn, CareerBuilder, and Monster.com; as they pore over want ads on Craigslist; talk to recruiters; and dial-up their parents’ connections, I say set your sights on something crazy-high. Oh, and the rejection letters you’ll get? You’ll want to save those: Years from now, when you look back at the strange path that brought you to whatever perch/Aeron/throne upon which you will no-doubt sit, you’ll be happy you did. How do I know this? Because for the last few years, I’ve been collecting other people’s rejection letters. Form letters and passionate scrawls, as well as emails, text messages, and Facebook posts. These are letters that dashed dreams, ended relationships, killed careers. Every person who lent me a letter was glad they’d held on to it — proud, even — because it reminded them of something. It proved that, at one point in their life, they took a risk, shot high. And, yeah, maybe they shot a bit wide, too, but looking back, who cares? There were also those people whose true, rippling genius went unseen. Imagine how Warhol must have clucked every time he looked at that snotty thanks-but-no-thanks letter from MOMA. So save the letters. Save them to look back on. Save them to gloat. Save them because soon enough, instead of receiving rejection letters, you’ll be the one who’s writing them.
- Bill Shapiro
Ik bekijk het eerder als “mijn verliezen beperken”.
