“The world has no existence apart from you. At every moment it is but a reflection of yourself. You create it, you destroy it. Your personal universe does not exist by itself. It is merely a limited and distorted view of the real. You are not of the world, you are not even in the world. The world is not, you alone are. You create the world in your imagination like a dream.” – Nisargadatta Maharaj

Dit artikel schrijf ik volledig uit inspiratie. Geen planning. Niet 20 keer nalezen op typfouten. Gewoon schrijven en op ‘Publish’ klikken.

Het is al lang geleden dat ik nog iets geschreven heb op Toomas.be. Daar ben ik me van bewust. Ga ik me daarvoor excuseren? Nee, absoluut niet. Het is aan jullie om uit te maken of het nog steeds de moeite is af en toe te checken of er iets nieuws verschijnt.

De laatste maanden waren plezant, om het eufemistisch uit te drukken. Veel gelachen, veel gereisd, veel nieuwe vrienden gemaakt en héél weinig geslapen. Persoonlijke groei, wat is dat ook alweer?

Maar deze periode is voorbij. Ik vlieg er terug in. Een maand en half zonder noemenswaardige plannen. Dat kan tellen qua opportuniteit om terug iets te maken van mijn leven. Stap 1: slaaptekort inhalen en motivatie terugvinden. Stap 2: gezond eten en sporten. Stap 3: zo veel mogelijk aan mijn oude en nieuwe projecten werken, onder andere deze blog. Stap 4: dit alles in de mindset van subjectieve realiteit.

Wat is subjectieve realiteit?

In tegenstelling tot objectieve realiteit, zegt subjectieve realiteit ons dat ALLES verbonden is. We zijn geen verschillende individuen die los van elkaar leven. Nee, we zijn allemaal hersenspinsels van één groot bewustzijn. En jij bent dat bewustzijn. Ieder van ons bekijkt de wereld vanuit zijn persoon, met zijn eigen gedachten en emoties, maar toch is er niets meer dan jouw eigen gedachten en emoties. De anderen zijn gewoon fragmenten van JOUW bewustzijn.

Dit is moeilijk te begrijpen, en al helemaal moeilijk te geloven, maar begrijp me niet verkeerd. Ik studeer burgerlijk ingenieur. Ik denk vanuit een wetenschappelijk, rationeel standpunt. Ik probeer jullie geen zweverige bullshit te verkopen. Meer zelfs, ik probeer jullie helemaal niets te verkopen. Ik vertel hier gewoon wat ik ondervind, aan jou de keuze wat je ermee doet.

Ik ben zelf opgegroeid in een objectieve wereld. Ik ben er zelfs totaal nog niet van overtuigd dat subjectieve realiteit de ‘waarheid’ is. Wat ik wel ten volste besef is dat op deze andere, subjectieve manier denken je toelaat ongelooflijk succesvol te worden en je angsten te overwinnen.

In vele opzichten valt het te vergelijken met de blauwe pil en de rode pil in de Matrix.

This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill – the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes. – Morpheus

Misschien is de allerbeste manier om het te begrijpen wel de volgende:

Stel je voor dat je in een droomwereld leeft. Alles kan en alles mag. Er is niets dat je tegenhoudt, behalve je eigen creativiteit, je eigen geest. Alles wat je rondom je ziet is gewoon een projectie van je eigen geest. Al de andere personen zijn eigenlijk stukjes van jezelf. Jij speelt mee in de droom en je ziet alles vanuit je eigen ogen (first person), maar tegelijkertijd ben jij het ‘hogere bewustzijn’ dat de droom stuurt.

Stel nu dat de wereld waarin je je nu op dit moment bevindt gewoon deze droomwereld is. Wanneer je ‘s nachts gaat slapen en je droomt, dan is dat gewoon een droom in een droom. En wanneer je in je slaap droomt dat je droomt, dan is dat een droom in een droom in een droom. En stel je eens voor dat de ‘echte wereld’ niet gewoon een droomwereld is, maar eigenlijk een droomwereld is in een andere droomwereld die daar nog boven staat. How deep does the rabbit hole go?

Als je zelfs maar de basis van kwantummechanica en relativiteitstheorie begrijpt, zal je merken dat niets in deze wereld is wat het lijkt. Wat wij als ‘normaal’ veronderstellen, is dat omdat wij het vanuit ONS standpunt bekijken. ALLES wat we gewoon zijn te zien is normaal. Mensen uit de 18de eeuw zouden een vliegend vliegtuig toch ook niet normaal vinden?

Een boek dat je gewoon MOET lezen is ‘De ontrafeling van de kosmos’ van Brian Greene. Je zal beseffen dat jouw idee van de werkelijkheid op dit moment eigenlijk op niets slaat.

Als ik hier nu rustig voor mijn laptop zit in mijn kamertje, nippend van een kopje koffie, waarom zou ik dan veronderstellen dat die overstromingen en oorlogen en vulkaanuitbarstingen in de rest van de wereld ook effectief gebeuren? Hoe weet ik dat? Mijn kamertje is op dit moment mijn wereld, en niets van wat er daarbuiten gebeurt, kan ik met zekerheid weten.

Als ik het niet met zekerheid weet, gebeurt het dan wel? Wat als alles wat naar mij toekomt van informatie gewoon ter plekke tot een coherent geheel wordt gevormd? Heb ik ooit met mijn eigen ogen gezien dat de WTC torens zijn neergestort?

Complete bullshit, hoor ik je al denken. In een objectieve wereld geef ik je volledig gelijk. Maar het is zoals Schrödinger aantoont in zijn experiment met de kat in de doos. Zolang de doos niet geopend wordt, is de kat – letterlijk – zowel dood als levend. Op kwantumschaal is dit net zo. Zolang je niet observeert, bestaat de wereld uit kansverdelingen. Maar wanneer je meet en observeert, verandert plots alles. Observeren betekent verandering aanbrengen.

Ik zeg niet dat de wereld op onze schaal gelijk moet gesteld worden met de wereld op kwantumschaal. Uiteraard niet. Maar het is zeer zeker stof tot nadenken.

Een doordeweekse dag in subjectieve realiteit

Het is ongelooflijk moeilijk om deze mindset van subjectieve realiteit heel lang aan te houden. Onherroepelijk wordt je teruggezogen naar de objectieve realiteit. Maar in de momenten waarop je wél actief denkt op deze manier ziet de wereld er zo fantastisch uit. Er zijn geen grenzen. Alles is jou en jij bent alles. Waarom zou je nog bang zijn om onbekenden aan te spreken? Waarom zou je niet op een podium springen en voor 1000 mensen een toespraak houden, en eventueel ongelooflijk hard afgaan en uitgelachen worden. Wat maakt het uit?

Het leven wordt een soort van spel. Hoe ver kan je gaan? Hoe goed kan je worden? Alle voorwerpen en personen worden een mogelijkheid tot interactie.

“As you think yourself to be, so you think the world to be. If you imagine yourself as separate from the world, the world will appear as separate from you and you will experience desire and fear. I do not see the world as separate from me and so there is nothing for me to desire or fear.” – Nisargadatta Maharaj

Het gevaar van subjectieve realiteit

Hoewel de kans groot is dat je uit liefde voor alles en iedereen gaat handelen wanneer je in deze mindset zit, bestaat de kans ook dat je meer risico’s gaat nemen en een soort van ‘je m’en fou’-gedachtegang  ontwikkelt. Als je heel ver doordringt in de mogelijkheden van subjectieve realiteit, dan zit die kans er inderdaad in, maar in objectieve realiteit kan dit zich evengoed voordoen. Uit liefde handelen is sowieso één van de fundamenten van persoonlijke groei.

Mijn persoonlijke ervaring

Sinds kort probeer ik regelmatig eens in deze gedachtegang verzeild te raken. Eén of twee keer per dag ongeveer. Spijtig genoeg houdt dit gevoel nooit lang aan. Voorlopig houdt de objectieve realiteit me stevig in zijn macht. Ik hoop dat deze ervaring van de droomwereld steeds sterker en sterker wordt, tot ik op het punt kom waar alles en iedereen gewoon een deel van mij lijkt te zijn.

Ik heb al enkele malen de angst voor het onbekende, de angst voor afgang en de angst voor pijnlijke stiltes kunnen overwinnen, gewoon door me in te leven in deze gedachtegang van subjectieve realiteit, maar ik ben 100% zeker dat er nog véél meer mogelijk is.