Als er één ding is dat ik ondertussen heb geleerd, is het wel dat niets is wat het lijkt. De wereld gehoorzaamt niet aan de wetten van Newton, noch aan de relativiteitstheorie, noch aan de stringtheorie. Deze zijn allemaal interpretaties; modellen die het ons gemakkelijker maken de wereld om ons heen te beschrijven. De wereld is niet zo. De wereld bestaat niet uit atomen. Waarschijnlijk is de lichtsnelheid zelfs niet eens de snelste snelheid die er bestaat.Hoe wij de wereld zien en interpreteren is niet hoe de wereld is.
Net zoals mensen ooit niet geloofden dat de wereld rond is, net zoals de mensen niet geloofden dat er ooit iemand de maan ging bewandelen, vinden wij het een belachelijke gedachte dat de mens ooit meerdere thuisplaneten heeft. Misschien wordt het ook eens tijd om na te denken over een vierde ruimtelijke dimensie. Het is immers niet omdat wij die ons niet kunnen voorstellen dat hij niet bestaat… Misschien wordt het eens tijd om meer te geloven dan wat je zintuiglijk kan waarnemen, of er ten minste eens over na te denken.
Wij zijn ten slotte ook maar mensen; imperfecte wezens, dus waarom zou er dan niet meer zijn dan wij kunnen begrijpen? Wanen wij ons zo goed dat wij denken dat er niets meer is dan wat we zintuiglijk kunnen waarnemen of wiskundig kunnen beschrijven? Wie zegt trouwens dat onze wiskunde niet van inferieure kwaliteit is?
Wie weet is geloven soms nog zo slecht niet…
