Deze titel spreekt boekdelen. Maar in het geval dat je het toch nog niet helemaal begrijpt:
I can’t imagine a person becoming a success who doesn’t give this game of life everything he’s got. - Walter Cronkite
Ik ben de laatste tijd afgeleid. Door heel wat zaken. Op relationeel vlak zijn er heel wat “hindernissen”. Het is vakantie. Er zitten duizend en één zaken in mijn hoofd.
En ik krijg dus niets meer gedaan.
Ik wil wel.
Ik wil me concentreren. Ik wil teksten schrijven waarvan mensen denken Waaw Kon Ik Maar Zo Mooi Schrijven. Ik wil zo gigantisch goed worden in snowboarden dat mensen mij in de lucht zien zweven, en zich afvragen waarom ZIJ nooit de moeite hebben genomen om zo heldhaftig door de lucht te kunnen klieven. Ik wil naadloos van persoon tot persoon kunnen fladderen in een “networking event”, terwijl iedereen naar me omkijkt en moeite doet om toch maar even charismatisch over te komen.
Maar 2 dingen realiseer ik mij dan:
1) De beste manier om middelmatig te worden, is wat slabakken terwijl je denkt dat je gigantisch hard aan het werken bent. Spijtig genoeg is dat bij veel mensen tegenwoordig het geval. 8 uur achter de computer zitten terwijl je “aan je blog aan het werken bent”, terwijl het enige dat je op die 8 uur doet het volgende is:
- 453 keer je email checken
- 2374 keer je Facebook checken
- 123 keer Twitter checken
- 94853 keer je site statistieken checken
- een nieuwe plugin installeren die het je bezoekers gemakkelijker maakt om comments te posten
- het kleurenschema van je website licht aanpassen zodat het “gemakkelijker is voor de ogen”
Terwijl het enige – en ik bedoel ook echt het ENIGE – dat je op die 8 uur zou moeten doen het volgende is:
- schrijven alsof je leven er van afhangt
Herkenbaar?
Wel, zo is het met alles in het leven. Het gaat om die enkele cruciale taken die moeten gebeuren, maar waarvoor je te bang bent om ze te doen. Het gaat om datgene wat je WEET dat je moet doen, maar waar je eigenlijk geen zin in hebt. Als je schrijftalent een boor is, dan draait het om het continu blijven slijpen van de boor, totdat deze hard genoeg is om door gepantserd staal te gaan. Maakt het iemand uit of je al die duizenden handigheidjes blijft aankopen voor je boor? Gaan een stofdoekje, een setje boortjes en een veiligheidsbril ervoor zorgen dat je beter kan boren? NEE.
Leer je publiek bespelen met woorden en je kan de wereld aan. Hetzelfde voor elke andere passie. Wanneer je gitaar speelt, koop dan geen 10 gitaren van de duurste merken, en 30 pedalen om de klank te veranderen. Nee, wordt een genie op een oude, krakkemikkige gitaar.
2) Het draait om passie, om motivatie. Je MOET jezelf elke dag weer motiveren, anders bestaat de kans dat je in een put terecht komt waar je niet zo heel snel weer uit geraakt. Laat jezelf niet afleiden door die dagelijkse beslommeringen, die duizenden dreunende zorgen die elke dag je hoofd onveilig maken. Concentreer je op je werk. Plezier mag. Meer zelfs: plezier moet. Maar laat je niet afleiden. Bewaak plezier in een gouden potje en laat het er enkel uit wanneer je klaar bent om er VOLLEDIG voor te gaan. Wanneer je het potje opent, open het dan volledig.
Onlangs hoorde ik een goede vriend van mij zingen en gitaar spelen. Het was zo fantastisch dat ik het écht zelf wilde kunnen. Ik werd gewoonweg omver geblazen. Mijn enige gedachte op dat moment was nog: “om dit te kunnen wil ik wel de rest van mijn leven elke dag 8 uur oefenen”. Volgens mij is dat de hoogste ladder die je kan bereiken. Sleep mensen ZO hard mee in iets, zo gepassioneerd en verbeten en gewoonweg zo GOED, zo GENIAAL, dat ze het zelf ook willen kunnen.
DAT is volgens mij succes hebben…
